یکی از چیزهایی که دولت کرزی همیشه به آن افتخار می کند و آن را یکی از دستاوردهای خود می داند آزادی بیان است و برای اثبات مدعای خود نیز به نشریات و شبکه های تلویزیونی فراوان موجود اشاره می کنند.
در افغانستان تا سال ۱۳۸۳ تنها شبکه ی تلویزیونی که فعال بود شبکه ملی بود آن نشرات آن هم در طول روز از چند ساعت فراتر نمی رفت.اما از وقتی که شبکه طلوع شروع به فعالیت کرد کم کم بازار راه اندازی تلویزیون های خصوصی گرم شد و کسانی که وسع چنین کاری را داشتند سعی کرده و می کنند که از این قافله عقب نمانند.
هم اکنون نیز بیش از ۱۰ کانال تلویزیونی و بیش از ۲۰ کانال رادیویی در سطح ملی فعالیت می کنند.
یکی از توجیهاتی هم که نسبتاْ موجه است برای راه اندازی یک کانال تلوزیونی بی سوادی اکثریت مردم است که به آنان امکان خواندن نشریات مکتوب را نمی دهد و بنابر این تلوزیون و رادیو بهترین وسیله برای انتقال اخبار و اطلاعات به آنان است.
اما متاسفانه چیزی که در این میان فراموش شده است توجه به کیفیت برنامه های تولیدی است.
می توان گفت که تمام شبکه ها از لحاظ کیفی تقریباْدر یک سطح هستند و چیز خاصی برای نمایش ندارند.عمده برنامه های آنان را پخش موسیقی(هندی،ترکی،ایرانی،غربی و افغانی)سریال های رنگارنگ و بی محتوای هندی و اخبار تکراری و پیام های بازرگانی تشکیل می دهد.البته در بین این شبکه ها باید شبکه تلویزیونی تمدن(وابسته به شیخ آصف محسنی) و نور(وابسته به برهان الدین ربانی) را استثنا قرار دهیم که به گفته خودشان تاکیدشان بر نشر برنامه های اسلامی است.اما در مورد تلویزیون تمدن که یک کانال تلویزیونی شیعی است باید گفت به علت تقلید بیش از حد نتوانسته انتظارات را بر آورده کند و بین مردم شیعه جایگاه چندان خوبی ندارد.
الان می شود گفت که رهبران مجاهدین هر کدام برای خود یک شبکه تلویزیونی اختصاصی دارند که می توان از تلویزیون آینه(عبدالرشید دوستم)نور(ربانی)تمدن(محسنی)فردا(استاد محقق) نام برد.
اخیراْ زمزمه هایی شنیده می شود مبنی بر راه اندازی کانال های تلویزیونی جدید توسط عده ای دیگر از رهبران مجاهدین.
وقتی هم شبکه ای شروع به کار می کند و یا در شرف آغاز به کار است عده ای کارمندان بخش فنی و یا سایر بخش های شبکه های دیگر به شبکه جدیدالتاسیس کوچ می کنند و اگر شبکه ی جدیدی شروع به فعالیت کند روز از نو ،روزی از نو و فعلاْ هم تا بوده همین بوده است.
برای راه اندازی یک شبکه تلویزیونی که احتیاج به نیروی انسانی و تجهیزات و مکان مناسب دارد حداقل یک ملیون دالر هزینه می شود که در اوضاع کنونی کاری صد در صد عبث است.
با یک ملیون دالر می شود حداقل یک کلینیک با امکانات مناسب و یا یک یا چند مکتب ساخت که برای بانیانش هم خیر و جزای دنیوی دارد و هم اخروی.
برای مردم مظلومی که توان محافظت از خود را در برابر سرما هم ندارند یک زندگی با حداقل امکانات که حداقل در برابر سرما ایمن باشند و فرزندانشان در مکتب درس بخوانند و یا وقتی مریض می شوند دغدغه هزینه های تداوی نداشته باشند عقده شده است نه اینکه یک شبکه تلویزیونی داشته باشند که نه برایشان نان می شود و نه آب و نه سرپناه.
