تعطیلی مشرانوجرگه(سنا) در اعتراض به کشته شدن افراد غیر نظامی در بمباران هوایی نیروهای ائتلاف بیهوده ترین کاری بود که می شد انجام داد.در قضیه کشته شدن افراد غیر نطامی در بمبارانهای هوایی تا یک عزم و اراده ی ملی نباشد کاری پیش نمی رود.چه کرزی برود در محل بمباران و ادعا کند که اختیار این خاک با اوست که البته اینگونه نیست و چه سناتوران سنایشان را تعطیل کنند.در اوضاع کنونی دولت و مجلسین در انفعالی ترین وضعیت ممکن قرار دارند و در مواردی این چنین جز چند حرکت نمایشی و تبلیغاتی کاری از دستشان ساخته نیست و این نهایت شرم و سرافکندگی را برای یک حکومت باید به همراه داشته باشد که دولتمردانش در مملکت خودشان هیچ کاره اند.
سایت وحدت که وابسته به حزب وحدت است خبر بی بی سی در مورد گرفتن سلاح توسط طالبان از ایران را بدون هیچ کم و کاستی نشر کرده است.کاری نداریم که این خبر تا چه حد واقعیت دارد و آیا ایران به طالبان کمک تسلیحاتی می کند یا خیر و تا جایی هم که بنده اطلاع دارم مقامات آمریکایی در برابر درخواستهای مکرر کرزی و سایر مقامات مسئول افغانی برای ارائه مدرکی دال بر کمک ایران به طالبان تا کنون چیزی ارائه نکرده اند.
چیزی که تعجب مرا بر می انگیزد انگیزه ی سایت وحدت از کپی پست کردن این خبر به نقل از بی بی سی است.اگر می خواهد بگوید که ما وابسته به ایران نیستیم روش خوبی را انتخاب نکرده اند.یا اینکه سیاست حزب وحدت در شرایط کنونی این است که خود را مخالف مواضع ایران نشان دهد که ما بی خبر هستیم و فکر هم نمی کنم چنین باشد.کمک های ایران به حزب وحدت چه در دوران جهاد علیه روسها و چه در دوران مبارزه با طالبان و چه در دوران حاکمیت جدید بر هیچ کس پوشیده نیست.البته می توان گفت که حجم این کمک ها به نسبت گذشته با کاهش چشمگیری مواجه شده و چه بسا در یکی دو سال اخیر قطع شده است اما به هر حال ایران یکی از حامیان خارجی قدرتمند حزب وحدت و رهبری آن است.درج همچو اخباری آن هم به نقل از بی بی سی یک بی سلیقگی رسانه ای را به اذهان متبادر می کند.
اخبار انتخابات ریاست جمهوری در آمریکا نه فقط در این کشور بلکه در اقصی نقاط عالم با جدیت پیگیری می شود.به خصوص ما افغانی ها که آمریکا حضور چشمگیری در کشورمان دارد به نتیجه ی این انتخابات چشم دوخته ایم.اگر چه بسیاری از کارشناسان بر این باورند که پیروزی هر یک از کاندیداهای انتخابات ریاست جمهوری در موضع این کشور در قبال افغانستان تغییری ایجاد نمی کند و چه بسا اوباما را به مک کین ترجیح می دهند اما من معتقدم که برای افغانستان بهتر آن خواهد بود که کاندیدای جمهوریخواه پیروز شود.شاید احزاب جهادی و رهبرانشان پیروزی مک کین بر اوباما را ترجیح بدهند.چرا که موضع جمهوریخواهان در افغانستان همکاری و بده بستان با این احزاب و شخصیتها به دلیل نفوذ سنتی شان در لایه هایی از جامعه هست،حال آنکه دموکراتها هیچ گاه از زور و تفنگ حمایت نکرده اند و بیشتر تاکیدشان روی تقویت جامعه مدنی و حمایت از احزاب سکولار و آزادیخواه! می باشد.البته حدس می زنم که مک کین با این معاون زیبارویی! که برای خودش انتخاب کرده برنده ی انتخابات است.
چند وقت است که حزب جمهوری در افغانستان رسماْ اعلام موجودیت کرده است.البته از پارسال زمزمه هایی مبنی بر تاسیس این حزب از سوی نزدیکان رئیس جمهور کرزی شنیده می شد.با این حال هم خود کرزی و هم اطرافیانش مسئله حمایت رئیس جمهور از این حزب را رد کرده اند.اما کیست که از وابستگی این حزب به ارگ بی خبر باشد؟نبض کار در این حزب در دست پشتونها است و برای خالی نبودن عریضه برای چهره های دیگر اقوام هم جایگاهی را در نظر گرفته اند.بحث من در اینجا این نیست که این حزب برای چه تشکیل شده و آیا کرزی حزب جمهوری را در مقابل جبهه ملی علم کرده یا خیر.جواب مثبت یا منفی هم به این سوال ها زیاد مهم نیست.برای من حضور عبدالقیوم سجادی به عنوان سخنگوی این حزب سوال برانگیز شده است و این که آیا ایران هم از این حزب حمایت می کند یا خیر؟ ممکن است این سوال پیش بیاید که چه ربطی به ایران دارد؟خدمت دوستان عرض کنم که ربط دارد آن هم از نوع زیادش.سجادی کسی است که در ایران رشد و نمو داشته و تحصیلات خود را هم در این کشور به انجام رسانده است.کتابهایی هم از او توسط بوستان کتاب(انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی حوزه ی علمیه قم) و مرکز پژوهش های اسلامی صدا و سیما که نگاه رسمی حاکم بر ایران را انعکاس می دهند چاپ و منتشر شده است.در جریان کاندیداتوری او در انتخابات پارلمانی که منجر به راهیابی او به پارلمان شد هم خوب طبیعی است که ایران حمایت کند.هم اکنون هم ایشان در جریان تعطیلات پارلمان به قم سفر می کند و خانواده اش هم ساکن این شهر است و پرونده اش هم در مرکز جهانی علوم اسلامی مفتوح.حالا یک همچین آدمی بیاید و سخنگوی یک حزب وابسته به رئیس جمهور کرزی بشود برای شما سوال پیش نمی آید که ایران هم از این حزب حمایت می کند؟اما برای من بیشتر چرایی این حمایت جای سوال دارد که سعی می کنم در آینده در این مورد بنویسم.
یک بار در اداره ی امور شورای وزیران در اتاق رئیس دفتر فاروق وردک نشسته بودم که چند پشتون هیکلی هم وارد شدند و تقاضای دیدار با وردک را داشتند.آنها جز کسانی بودند که بستگانشان در حملات هوایی نیروهای ائتلاف کشته شده بودند و کرزی دستور داده بود که به آنها هر کدام ۲۰۰ هزار افغانی تعلق بگیرد که آنها هم پیگیر همان پول بودند.وقتی یکی از همان افراد که هیکلی تر از بقیه شان بود و بنده خدا ۱۷ نفر از اعضای فامیلش کشته شده بودند داشت نام آنها را می خواند و رئیس دفتر وردک یادداشت می کرد در میانه ی راه ناگهان بغضش ترکید و زد زیر گریه.آنچنان دلم برایش سوخت که حد و حساب ندارد.با خودم گفتم ببین چه بر سر این بنده خدا آورده اند که جلوی جمع نتوانست خود را کنترل کند و های های شروع به گریه کردن کرد.
الان خبر بازدید کرزی از شیندند را خواندم.حالا این وسط کرزی هم رفت و یک بازدیدی کرد و دو فرمانده ی ارتش را برکنار هم کرد و به بازماندگان آن مرحومین سفر حج داد و شهرک هم برایشان درست کرد،که چه؟آن مرحومین زنده می شوند؟
واقعاْ چه صبر و تحملی آن بنده های خدا دارند که نریختند سر کرزی و همان جا تکلیفشان را با او یکسره نکرده اند.گناه کرزی در این قضیه اگر بیشتر از آن دو فرمانده ی برکنار شده ی ارتش نباشد کمتر نیست.تساهل و تسامح بی جایی که کرزی در قبال کشته شدن افراد غیر نظامی توسط نیروهای ائتلاف تا کنون از خود نشان داده آنها را جری تر کرده و برای عملیاتهای بعدی شان مصمم تر.این وسط این مردم بی گناه هستند که باید تاوان عدم استقلال کرزی و دولتش را بپردازند.
استقبال از نیکپا در کابل همان طوری که شایسته ی او بود برگزار شد.این استقبال و شور و شعف مردم از موفقیت نیکپا نشان می دهد که مردم به دنبال بهانه ای برای شادی و فراموش کردن حداقل کوتاه مدت آنچه پیرامونشان اتفاق می افتد هستند.و حال چه بهانه ای بهتر از این؟من اگر جای کرزی بودم باور کنید یک هفته جشن ملی اعلام می کردم و لقب قهرمان ملی را به نیکپا می دادم که الحق والانصاف قهرمان ملی واقعی اوست.قهرمانی که هیچ شک و شائبه ای در مورد او نیست و تمام افغانستان اعم از اقوام مختلف از پیروزی او خوشحال شدند.این وسط یک عده هستند که به جای افغانی بودن نیکپا روی هزاره بودن او بیشتر مانور می دهند که تا حدودی هم حق دارند.اما نیکپا الان به یک شخصیت ملی تبدیل شده است که پتانسیل های بالایی دارد و اگر او را در دایره ی قومی بگنجانیم این پتانسیل ها را از او گرفته ایم.
پی نوشت:رذالت خبرگزاری فارس در مورد نیکپا فراموش نشدنی است.
سوژه برای نوشتن زیاد است اما من حوصله ندارم.از بمباران مناطق مسکونی و کشته شدن بیش از ۱۰۰ غیر نظامی بگیر تا لحن عجیب نوشتاری روزنامه ۸ صبح.مثلاْ تیتر یکش هست:"گنه کرد در بلخ آهنگری،به شوشتر زدند گردن مسگری."در کجای دنیا یک روزنامه این چنین تیتری را می زند؟۸ صبح موارد از این دست زیاد دارد.چند به اصطلاح روزنامه نگار! جوان و بی تجربه و تا حدودی عقده ای دور هم جمع شده اند و اصلاْ اصول و اخلاق ژورنالیستی را رعایت نمی کنند.متاسفانه روزنامه ای که حداقل معیارهای حرفه ای ژزونالیسم را رعایت کند فعلاْ در افغانستان منتشر نمی شود.آن از راه نجات که هفته ای حداقل ۲ بار صحبتهای عالمی بلخی را تیتر یکش می کند،این هم از ۸ صبح.روزنامه افغانستان هم که تکلیفش روشن است.
خبری شده که روزنامه ی 8صبح و خبرگزاری صدای افغان(انصاف دیلی!!!)یک دفعه دست به تغییر دیزاین سایتهایشان زده اند؟؟!!