دیالوگ3

یک موردی که در نوشته ها و تحلیل های بعضی از روزنامه ها و خبرگزاریهای بعضاْ اصلاح طلب ایران و همچنین بعضی از همین افغانی های خودمان که در ایران ساکن هستند بیشتر به چشم می خورد تشبیه عبدالله به اصلاح طلبان ایران و مثلاْ موسوی و تشبیه کرزی به احمدی نژاد است.چند تا دلیل هم میارن که بله:هم عبدالله و هم موسوی در انتخاباتهای ریاست جمهوری دو کشور کاندیدای خارج از حاکمیت بودند و هر دو هم مدعی تقلب در انتخابات کشورشان هستند.موسوی در ایران رنگ سبز را به عنوان نماد تبلیغاتی اش برگزید و عبدالله در افغانستان رنگ آبی که مثل اینکه خودش هم گفته بود این رنگ آبی من در امتداد همان رنگ سبز ایران است .کاندیداهای مقابلشان رئیس جمهوران بر حال دو کشور بودند و دوباره مدعی پیروزی اند و مسائلی از این دست.کاری به ایران و انتخابات این کشور ندارم و این قیاس و تشبیه را از بیخ و بن دارای اشکال و مردود می دانم و چند نکته را هم در این مورد عرض می کنم.اینها را از کسی بخوانید که شاهد انتخابات ایران از نزدیک بود و با مسائل و رودیداهای گذشته و حال افغانستان هم به خوبی آشناست:
۱-به قول یکی از دوستان رنگ آبی عبدالله اصلا روح نداشت.از دل بر نیامده بود که بر دل نشیند.بیشتر کاریکاتور رنگ سبز ایران بود .فقط چند تا از اعضای ستاد عبدالله تی شرتهای آبی رنگ چاپ این ستاد را بر تن می کردند و بس.من موج آبی در اینجا ندیدم.حال آنکه در ایران بر عکس بود.

۲-کسانی که در ایران برای کاندیداهای مورد نظر خود تبلیغ می کردند ( چه موسوی و چه احمدی نژاد ) واقعاْ از صمیم قلب این کار را می کردند و هیچ گونه امتیاز مادی در میان نبود و بیشتر ستادهای مردمی فعال بودند.حال آنکه ملیونها دلار مخارج ستاد انتخاباتی عبدالله نشان از چیز دیگری است.این روزها هم در جواب طلبکارانی که جلوی ستادش صف کشیده اند می گوید این هفته را هم صبر کنید، هفته دیگه پول می رسد.از کجا و چگونه الله اعلم.

۳-یکی از مقاطع مهم تاریخ معاصر افغانستان جنگهای داخلی مجاهدین در اوایل دهه هفتاد در کابل است.در آنوقت عبدالله عضو شورای نظار بوده است و این شورا متهم ردیف اول قتل عام افشار.آیا همچین آدمی می تواند صفت اصلاح طلب را با خود یدک بکشد؟

۴-اگر تا دیروز عبدالله کاندید مظلوم بود و می گفت تقلب شده ، ولی با اعلام اینکه یک و نیم ملیون رای مخدوش است که سیصد هزارش را ستاد عبدالله به صندوقها انداخته است ، واقعاْ نباید به صداقت این فرد شک کرد؟دم خروس را باور کنیم یا قسم حضرت عباس را ؟

تصمیم گرفته ام دیگر اخبار ایران را دنبال نکنم!

به زودی هم در ایران و هم در افغانستان انتخابات ریاست جمهوری برگزار می شود.البته انتخابات در ایران خیلی زودتر یعنی ۲۲ خرداد/جوزا برگزار می شود به عبارتی همین جمعه ای که در راه است.بر خلاف افغانستان ما و شما که کسی زیاد انتخابات را جدی نمی گیرد و تا حدودی از هم اکنون فرد پیروز مشخص است در ایران با توجه به جوی که به وجود آمده به هیچ وجه نمی توان حدس زد که چه کسی رئیس جمهور آینده ایران است.بازار تبلیغات و میتینگ های تبلیغاتی نامزدها و هوادارانشان چنان گرم و پر حرارت است که هوای گرم این روزها جلویش کم می آورد.در دانشگاه فردوسی که من هستم و مشاهده می کنم جو غالب با موسوی است و طرفدارانش مچ بندهای سبز را به نشانه حمایت از او به دستشان بسته اند.دختر و پسر هم فرقی نمی کند و در اکثریت هم هستند.در شهر هم طرفهای دانشگاه که به اصطلاح بالا شهر خوانده می شود موسوی در اکثریت است ولی از بچه هایی که طرفهای طلاب و بلوار طبرسی رفت و امد دارند وقتی می پرسی احمدی نژاد آن طرفها رای غالب را دارد.جالب است که دوستان می گویند موسوی در گلشهر که به محله افغانی ها مشهور است رای غالب را دارد.حالا نه اینکه افغانی ها به او رای می دهند.بلکه خاوری ها و افغانی های شناسنامه دار بیشترشان میل به موسوی دارند.خودم حدس می زنم موسوی در این دور پیروز انتخابات می شود.تا ببینیم چه می شود...

امروز صبح میر حسین موسوی یکی از کاندیداهای ریاست جمهوری ایران به مشهد آمده بود و در آمفی تئاتر دانشکده ما هم سخنرانی داشت.جمعیت زیادی آمده بود و شعارهایی در حمایت از میر حسین و نقد دولت احمدی نژاد هم سر داده می شد.البته طرفداران احمدی نژاد هم بیکار نبودند و هر از گاهی با شعار " احمدی ، احمدی، حمایتت می کنیم " باعث سر و صداهای فراوانی می شدند.یک شعار جالبی که در این مراسم داده می شد شعار " مرگ بر طالبان ، چه کابل ، چه تهران " بود.

عکسهایی از این مراسم که خودم گرفتم: