یکی از سایتهایی که چند وقت است مرا به خود مشغول کرده است سایت تقریباْ جدید التاسیس جمهوری سکوت است که چند وقتی است مقاله ها و خبرهایی که در این سایت گذاشته می شود را می خوانم و دنبال می کنم.ولی چیزی که در این میان متوجه نشده ام حرف حساب این جماعت جمهوری سکوت است.به نظر من جمهوری سکوت ( که باید منظورشان را از این نام که به کجا اطلاق می شود را بیان کنند ، همچنین آدرس سایت که به نام ارزگان است ) یکی از موارد افراط گرایی است که گریبان جامعه افغانی و بالاخص هزاره ها را گرفته است.یک روز فتوای شلاق زدن بر شیخ آصف و روز دیگر زیر سوال بردن حرم امام رضا و ربط دادن آن به سفره های خالی گلشهر.همه این موارد مصادیق خارج شدن از دایره اعتدال و افتادن به ورطه افراط است.افراطی که سالهاست گریبانگیر جامعه ما شده است.در موضع گیریهای سیاستمداران طراز اول تا نویسندگان جمهوری سکوت می شود رگه هایی از افراط را دید.طبیعتاْ این افراط به دنبال خودش تفریط دارد که اگر بیشتر از این به جامعه ضربه نزند کمتر نمی زند.افراط گرایان چون چیزی برای عرضه ندارند همیشه دنبال جار و جنجال و داد و هوار کردن هستند.بیشتر دنبال یک پیراهن عثمان می گردند تا بتوانند به بهانه خونخواهی آن خودشان را مطرح کنند.این پیراهن عثمان یک روز در قالب شعار احیای هویت مطرح می شود و روز دیگر نقاب قانون احوال شخصیه بر صورتش می زند.افراطیون دلشان به حال کسی نسوخته است.غصه خودشان را می خورند که از این خوان پر نعمت چیزی عایدشان نشده است.امروز بیشترین ضربه را به جامعه هزاره همین قشر هزاره های سکولار می زنند که هیچ گفتمان مشخص و مانیفستی ندارند و جز ایرادهای بنی اسرائیلی گرفتن هنر دیگری ندارند.